Zonet heeft de jeugdploeg van Villa zich geplaatst voor de halve finales van de FA Youth Cup. Het versloeg Fulham na het nemen van strafschoppen.

Op Craven Cottage keken de jonge leeuwen tot tweemaal toe tegen een achterstand aan. Na de reguliere speeltijd stond het 1-1. De halve finales staan geprogrammeerd op 20 april.

We're on the march with Martin's army...



Cup Final Weekend. Na een veel-te-lange wachttijd van tien jaar stond Aston Villa eindelijk opnieuw in een finale van een bekercompetitie. Kost wat kost zouden we aanwezig zijn op Wembley. Alle plannen voor 28 februari werden gecancelt en nog voor de returnwedstrijd tegen de Blackburn Rovers gespeeld was, hadden we twee kaartjes reeds op zak. Het lot tarten zoals ze zeggen, zeker toen Blackburn eventjes virtueel geplaatst was. Maar Villa liet ons voor eens niet in de steek.

Om het weekend in te luiden werd bij Richard, de leutige landlord van Chuckles, een heerlijk curry'tje verorberd. Chuckles zou op zondag uiteindelijk een 30-tal Belgian Villains verwelkomen voor de wedstrijd, maar jammer genoeg kunnen we op geen twee plaatsen tegelijk zijn.

Zaterdagmorgen zetten we vol goede moed koers richting Lille, waar de Eurostar ons naar St Pancras zou vervoeren. Dankzij de treinbotsingen de afgelopen weken, was onze originele trein afgeschaft waardoor we plaatsen kregen in 1e klas. Fruitsapje, croissantje, kussentje... I like ...

Na de voorspoedige reis kwamen we rond het middaguur in London Town toe, waarna we meteen naar onze vast hotelletje gingen. Een stapje in Londen later, zochten we Lars op. De jongeman schuimde al enkele dagen de pubs af, maar zag er nog behoorlijk fris uit.

Op Leicester Square verzamelden enkele Villans in een Wetherspoons. De euhm - wulpse - dame achter de toog vond zingen niet zo plezant en kwam meerdere malen dreigen dat de zangkoren lam dienden gelegd te worden. We lieten maar begaan en gingen de buurt af op zoek naar deftig eten.

Eens gesettled met een appetijtelijke pizza voor de neus ging mijn knarretje af. Lars had men buitengezet wegens de zware criminele daad: zingen! Hij zou zich uiteindelijk nog amuseren die avond...

De volgende ochtend kon niet vlug genoeg komen. De wekker had gerust om 4am kunnen gezet worden, maar the missus ging dit waarschijnlijk niet appreciëren.



Het was hondeweer die ochtend. De regen viel zodanig met bakken uit de lucht dat we de lokale Paki sponsorden en een brolparaplu kochten om ietwat te kunnen schuilen. We trotseerden regen en wind op zoek naar the Green Man - tot Jana's groot ongenoegen. Uiteindelijk gaven we de zoektocht op en gingen we de dichtstbijzijnde Villa allocated pub binnen.

De pub liep ondanks het vroege uur aardig vol en de gezangen kwamen stilletjes aan op gang. Zij het een oefenwedstrijd, competitiewedstrijd of Cup Final... Weinig kan tippen aan pre-match atmosfeer in een bar vol Villans.



Desondanks de tegenstander Man Utd heette, was de algemene anticipatie toch eentje met vertrouwen. Rondom Wembley viel er duidelijk een verschil te merken tussen beide schare fans. De Villa-kant was in volle feeststemming, terwijl de Mancs erbij liepen alsof het een doodgewone wedstrijd betrof. Verwende losers.



Gelukkig baarden de "no colours" op onze tickets ons nodeloos zorgen en deden de stewards daar amper moeilijk over. Club Wembley was aardig gevuld door beide ploegen, met licht overwicht voor Villa. Tickets op de allereerste rij, elk een programmaboekje als freebie,... Anyway, onze tix hadden ons genoeg gekost om deze luxe te wettigen!







Aston Villa startte fel aan de wedstrijd en na amper enkele minuten spel leek Gabby Agbonlahor de 1-0 te zullen aantekenen. Vidic trok de Brummie onderuit en ref Dowd wees naar de stip. De rest van het verhaal is ongetwijfeld gekend. Iedereen ziet er donkerrood in, buiten Dowd (oh, en die even incompetente Graham Poll).



Milner laat zich in de tumult zijn concentratie niet ontnemen en stuurt de Villa-fans in extase. Jammergenoeg leidde de vroege voorsprong tot overmoed bij de spelers. Dunne verloor knullig de bal en Owen zette de bordjes opnieuw in evenwicht.



Beide ploegen namen de wedstrijd beurtelings in handen, met de beste kansen voor de Mancs. Toen Rooney een kwartier voor tijd uit het niets United op voorsprong bracht, stond de wereld heel eventjes stil. Onmogelijk, verliezen stond niet bij de vooraf bedachtte scenario's...

Martin's jongens bleven vechten tot de laatste snik, maar de bal zou uiteindelijk geen enkele keer meer goed vallen. De teleurstelling was groot, maar er mag toch trots teruggeblikt worden op deze Cup run.



De initiële teleurstelling maakte plaats voor hoop naar de toekomst toe de gezangen omtrent een FA Cup-winst in mei laaiden op. Uren na de wedstrijd waren er enkel nog (feestvierende) Villans te bespeuren rondom Wembley. En de Mancs? Die waren reeds terug in hun Londens huisje en naar Eastenders aan het zien...